 |
 |
|
| برگهای خارج از دفتر |
|
غمگینم ... این شعر برای جفتمان خاطره ی بدی ست ...
ببین چه قدر پاییزیم در این باران مترسکم سر جالیزیم در این باران تمام جاده منتظر که من برسم درون دستهام عکس تو و یک چمدان سفر مرا به نگاهت میهمان کرده ست تمام طول جاده نگاه تو / امکان ــ نداشتی که مرا همسفر بباشی تو کدام آه درست است جاده یا ... آن ــ چنان بگریم تا سیر سیل گردم من و باز رود اشک های من ... تا طغیان مرا ببخش بانو به خاطر باران مرا ببار بانو میان این هذیان هنوز مانده تا غرق خویشتن بشوم چقدر فرصت ست تا رسد تمام زمان من از کنار کاغذ که خیس خون شده است و مرگ روی رگم در میان خون جریان ــ دارد تا به شهر تو به دستهات رسم کنار آغوشت باز / جسم من به میان درون بازوی تو گرم / مرده / جسدی که ایستاده ست زیر چتری از باران نگاه دکمه ییم خیس / مات در جاده کلاغ مرگ روی سرم / مرا درمان ...
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه یازدهم تیر 1387ساعت 23:26 توسط مرتضا ابراهیمی |
|
|
وقتی قرار به ندیدن باشد هر بیتی قراری ست و دیداری ... مرا بچین به کنار گلی که نیست مرا کنار خار، همین زخم های کیست مرا؟ و باز بانو تو، کنار باغ بهشت و باز من که هراسان ز آتشی ست مرا هجوم خاطره ها ، من خراب می شومت حریق دست ها ، حس ناب می شومت مرا ببار به باغ تنت که سرخ شوی میان حسرت داغ تنت که سرخ شوی شبی برای تو از خون ستاره می چینم و انتهای تنت را دوباره می چینم همیشه فرصت ما کم برای گل کردن همیشه لال ، سکوتی ست جای گل کردن من از همیشگی واژه ها خبر دارم و از نگاهت جایی که امن تر دارم؟ تو از سکوت که حرفی که بیشتر داری همیشه ازکلمات دلم خبر داری و باز دل دل من تا به سوی تو بروم میان خاطره ات تا به آرزو بروم مرا برقص بانو میان این اتش همیشه باران من ، و جان زن اتش مرا ببخش بانو به خاطر باران مرا ببار بانو میان این هذیان دوباره چشم هایم شبیه پاییز است و باز غم به میان دلم گلاویز است ببین چقدر ساده شبیه کودکیم بیار ایینه را من همان همان یکیم تو نیز کودکی وکودکی برای دلم و جای داری بانو در انتهای دلم بیا دوباره به بازی که باختم همه را هنوز حل نشدی در تمام مسئله را حریم امن نگاهت چقدر جا دارد چقدر عشق من و تو که ماجرا دارد مرا بسوزو ببین زخم های سر بازم بسوز تا که بگویم برای تو رازم چقدرعمق نگاهت شبیه کودکی ست و باز زندگی ما همان عروسکی ست عروس می شدی و دا... دا... داد از من تو نیستی که همیشه ، همیشه شاد از من همیشه فرصت ما به روی اتمام است همیشه ترس مرا تا به سوی اتمام است بیا دوباره بسازم که دستهایت را بیا دوباره ببارم که جای پایت را و سبز می شوی اکنون بهار بانوی من مرا طلسم کن ای تو تمام جادوی من مرا بمیر درونت که زندگی مرگ است حیات با جریان رگت هماهنگ است و جاودانگی تو تمام راز من است مرا بمیر تو اکنون که چاره ساز من است ...
پ. ن : در بیت یکی مانده به اخر قافیه ها هماهنگ نیستند ولی عمدن اینگونه انتخاب شده اند ...
|
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و پنجم اسفند 1386ساعت 12:56 توسط مرتضا ابراهیمی |
|
|
۱ : بارانیم کجاست چتر دستانت ... ۲ : یادم باشد دستکشم را فراموش نکنم می دانم که امروز نمی آیی ... ۳ : غرق می شوم چون کودکیم میانه ی خاطرات جایی که اشک هایت آغاز می شود ... ۴ : کناره ی خیابان می رویم و می دانیم و نمی دانیم که چه قدر پیر شده ایم پیاپی قدم می زنیم کوچه های سرخ را و خیابان های فریاد را داد می زنیم و نمی زنیم بغضی را که فرو خورده ایم و هنوز تشنه ایم فریاد را طلب می کنیم به شکل باران یا ابری یا رعدی یا برق می کشد نگاهت در شرم به هجو که می رسد کلمات تکرار می کنم تو را در جمله ی بعد یا حرفی ماقبل آخر به آخر این شعر نزدیک می شوم و از تو شاید دور ...
۵ : فردا دوباره باز تو تکرار می شوی من متهم به عشق / تو دار می شوی من تا شروع صبح برای تو خوانده ام وقتی دوباره باز تو بیدار می شوی فرجام من غزل / تمام گناه من این خاطرات لعنتی / تو یار می شوی ...
عکس از مرتضا ابراهیمی |
|
+ نوشته شده در
جمعه دوازدهم بهمن 1386ساعت 3:3 توسط مرتضا ابراهیمی |
|
|
صفر . میانه ی انتظار های ملتهب کلمه ی ست و کلمه ای سلام و خداحافظ ...
یک . درون چار دیواری گرفتار به هر طرف بغضی که می خواهد ترکیده شود پلک نمی زنم تا که تو نبینی ...
دو . نردبانی به آسمان می گذارم تا به چشمانت نگاه کنم ماه من ...
سه . شکل کودکی می شویم بزرگ می شویم در خیالات اوهام چون دودی که می روند و نمی آیند...
چهار . گاهی می ترسم که تمام شوی خودکار و نیمه بماند نگاهت ...
پنج . چیز عجیبی در سکوتت از جنس کلماتی که من نمی شناسم ...
شش. می شوی شبیه من / می شوی شبیه زن وزن شعر می شوی / زن ز زن ز زن ز زن یک کفن برای من / من کفن کفن کفن می کشم به روی خود / در درون قبر تن استخوان شکسته شد / در فشار دست تو خاک خاک می شوم / نیست می شود بدن بعد تازه می شوم / روح روح روی تو دست تو دوباره دار دست تو رسن رسن ...
عکس از مرتضا ابراهیمی |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و هشتم آذر 1386ساعت 1:0 توسط مرتضا ابراهیمی |
|
|
صفر. تاب می خورم شبی روی دار دست تو تو طناب می شوی مرده حال مست تو تاب می خوری شبی روی تاب دست من شب شب وداع ما تو شراب مست من ...
۱. سری زیر می کشم می روم زیر بالش و گریه هایم را شبنمی می کنم در انحنای دستان تو...
۲.متروک می شوم چون خانه ای به میانه ی جزیره ای گم گم می شوم چون جزیره ای به میانه ی اقیانوسی پیدا پیدا می شوم میانه ی دستان تو شبیه قطره اشکی...
۳.برگی به درخت می شوم زمان می گذرد پاییز می شوی و خاک نشین تو...
۴.گرمی دستانت آتش زرتشت سجده می کنند انگشتانم...
۵.برف که ببارد آدمی می شوم شاید تو که بیایی آب...
۶.از من فاصله نگیر میانمان جهانی ست کوچک به اندازه ی جغرافیای دستانت ...
۷.دوباره تیغ مرا می کشد به خون دوباره نقشی خاطره ای می شود و تو نمی بینی شاید... 
عکس از مرتضا ابراهیمی |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه هفدهم آبان 1386ساعت 0:24 توسط مرتضا ابراهیمی |
|
|
یک شعر تکراری...
دوباره بخوان: فکرم خواب رفته است در خواب تو را می بینم که بیداری و نشستی وبه خوابهای خود فکر می کنی در خوابهایت می بینی مردی،راهی مرد راه را قدم می زند این جاده به هیچ نمی رسد راه می روی با مرد درون خواب مرد می ایستد ،می نشیند،می خوابد ،خواب می بیند : زنی،خانه ای، زن خانه ای را می کشد در تابلو در فکرش ، در خانه را که باز می کند مردی نشسته ، فکرش خواب ...
|
|
+ نوشته شده در
شنبه سی و یکم شهریور 1386ساعت 10:22 توسط مرتضا ابراهیمی |
|
|
شعری برای تو
ببخشید شعر یعنی تو... چون میخی به دیوار فرو می روم چون آب به زمین فرا می روم چون شوق به هوا ما که هیچ تر نبوده ایم ما که هیچ/ تر نبوده ایم چون اشک به گونه به گونه ای تازه برایت می گویم می نویسم می خوانم : بنگ بنگ! چون گلوله به شقیقه …خاطره به دیوار می پاشد/ چون شعر به کاغذ…چون خون به خاطره به زمین فرو می روم چون ریشه برای درخت/چون ریشه برای تو… قاب می شوی چون عکس به دیوار خاطره به دل/ می مانی چون کلمات در دل یک ترجمه ترجمان نگاهت می شود این کلمه /تمام کلماتم ماتم چون نگاه در دل آیینه / آیینه تر نگاهت… آیینه / تر… چون کودکی فریاد/ نه / چون کودکی گریه/ می شکند چون ایینه آی ی ی ی ی نه…نه به شکسته گی… پیوند می دهد دستانت… چون نگاه را به شکسته گی چون شکسته گی را به بغض… بغض می شکند در گلویم دود به گلو می شکست در هق هق / حق با توست که این شعر را جدی نگیری! بی چون و چرا بپذیر… کوبیده می شوم چون میخ به دیوار زده می شوم چون مشتی چون پایی به زمین چون صدایی به هوا پخش می شوم هوایی می شوم و فردا را انتظار می کشم/ چون آهی به درون/ چون نفسی به سینه /حبس می شوم در دل این کلمات در دل یک دیوار فرو می روم
میخ واره محو می شوم / پشت قاب چشمانت محو کن تمام چون ها را و دوباره بخوان... زیبا تر می شوی/ زیبا / تر می شوی بی چون و چرا... هوا می شوی/ چون ذراتی معلق از جنس کلمات به دفتر می ریزی/ چون دریا به رود/خلاف جهت شنا می کنیم…
عکس از مرتضا ابراهیمی |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه شانزدهم مرداد 1386ساعت 23:48 توسط مرتضا ابراهیمی |
|
|
سرخ ست دستهات که مهمانیت شوم مهمان نا برابر پنهانیت شوم یعنی که هیچ / هیچ /یعنی که من شوی در دستهای ملتهب خیس، زن شوی زن تا خدا برای خودت دار می شود در برگ های این غزل پرگار می شود این بار مثنوی شدی ای دختر غزل با قند بوسه ات/ در تلخیم تو حل حق با تو بود کاش که تکرار می شدم ازشاخه های خشک تو من دار می شدم ای کاشکی که سنگ نمی زد نگاه تو دستان من شکسته شبی زیرراه تو تنگ ست این طناب به دور صدای من بشنو، ببین که می کشد تا انتهای من گاهی نگاه کن که قربانیت شوم با دشنه ای به دیس به مهمانیت شوم حالا هوا برای تو باران گرفته است شاید که شعر با نفست جان گرفته است از تو نفس که می کشم /توهوا شدی تنها کلید مبهم این ماجرا شدی یک شب برای تو به خودم کام می کشم از جوهر وجود خود آرام می کشم حالا پر از هوا نشده سینه، های من در دود، گاه محو شده این صدای من از بین دود ها به تو من دست داده ام تا لایه های تنگ کفن دست داده ام اینجا که من برای خود هی قبر می کنم بر دستها بدون تو هی تیغ می زنم
تا تو مرا فرافکنی از هجوم درد ای زن توفاعل همه ی شعر های مرد این مثنوی که هی تو را تشبیه می شود... .....................................................
عکس از مرتضا ابراهیمی
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و یکم تیر 1386ساعت 16:49 توسط مرتضا ابراهیمی |
|
|
تمام این شعر اشتباه است
اشتباه من اشتباه یعنی من ... بخوان: خود آزارگی از هیچ تو کنار خون قدم بزن بزن به روی صورتم و دستهات کم نشد شبی برای شعر نیز کنار هم نمی روی و هم نمی روی کنار وهم می بینی همیشه تو می بخشی.... شبی برای شعر نیز شبی برای شعر غم شبی برای شعر تو شبی برای شعر... کم می شوی و واژه ها را طلب من... می کنم و نمی یابمت در این جمله یا آن جمله کدام جمله برای تو نقاشی شده کدام طرح برای تو نقش نقش خودت را که بازی کنی ، من محو می شوم کنار خیال مرا محو می کنی با انگشتان مدادیت سایه روشن... سایه زن مرا زن مرا سایه زن درون شب یا زیر نور ماه/ درون روز یا کنار فانوس فرقی نمی کند من روی چهار پایه نشسته ام طرح بزن مرا از هر زاویه که دوست داری سایه ام پشت سر از نگاه تو چون/ تو خورشید /چون/ تو منبع نور شبی تمام حروف در جلوام نشسته اند خاک خورده انگشتانم صدا می دهند و تو زاده می شوی در صفحه ی روبرو...
عکس از مرتضا ابراهیمی |
|
+ نوشته شده در
جمعه یکم تیر 1386ساعت 9:53 توسط مرتضا ابراهیمی |
|
|
اردی بهشت تمام شد
و معجزه اتفاق افتاد...شبیه تو ... می بینی : باز هم فاصله کم نیست...
چه فرقی می کند مرا علامت سوال بنویسی ؟ یا علامت تعجب! مهم دستان توست چه روی کاغذ چه در دستان من که جای نمی گیرد ... . ؟ تمام این سوال به جمله ی بعدی ربط دارد : از دور می آیی و نمی نشینی کنار من تمام مسئله یک دیوار است و یک ... بی نشانیت موج می زند در کاغذ برگرد و این بار قدم را روی دستان من بگذار تمام انگشتانم برای تو بند هایم ناخن ها تا خون برای تو پراکنده که باشی در ذهن ، در دست تغییر می کنی در لایه های این شعر گاهی سوالی گاهی ... پاسخ بده این علامت را روی سرم راه می رود می روی روی خط که راه قطار می شوند کلمات برای سوت کشیدنت ... بیا و این بار وداع را سر نده درون ایستگاه یا روی کاغذ...
عکس از مرتضا ابراهیمی |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه نهم خرداد 1386ساعت 2:41 توسط مرتضا ابراهیمی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
| نوشته های پیشین |
|
تیر 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 آذر 1386 آبان 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 |
|
RSS
|