غزلی برای نبودنت:

اینجا کنار میز،قلم،غم،تو نیستی                در لابه لای دفتر من کم،تو نیستی

این صفحه ها برای شما پاک می شوند       از اشک های ممتد من نم،تو نیستی

خودکار ،با نبود تو آشناترست                    گه گاه شیهه می کشد و رم ،تو نیستی

این دفترم سفید،سفید سفید بود              اکنون سیاه،آه، من، ماتم، تو نیستی

ماتم میان اتفاق ،آن لحظه شگفت             چشمان تو جواب نگاهم ،تو نیستی

چشمان تو،همیشه به رنگ همیشه بود     کم رنگ،قهوه ای به خیالم ،تو نیستی

زیر صدای روز تو در وقت خاطره                  پیروز بر صدای شبم،بم ،تو نیستی

این شعر با نبود تو کشدار می شود          سنگین،به روی شاخه ،غزل،خم،تو نیستی

امروز در ردیف ما روز رسیدن است؟          باشی میان قافیه ، باشم، تو نیستی

این بار غزل شدی:

   یک زن شبیه تو و با دست های باز                 آمد میان دفترم با اندکی نیاز

   رقصید در سفیدی و شعری شروع شد              آغوش باز کرد به خودکار من به ناز

  در هم شدند دست ودل وواژه ها و من                در حیرتم از این همه اتفاق و ، ساز

  با ریتم گام های تو همراه می شود                     دستان تو به سمت دلم می شود دراز  

 من در میان مصرع تو مست می کنم                  تو مست می کنی و غزل را به اهتزاز

 در برزخ سیاه دلم ثبت می کنی                         و محو می شوی و اتاقم سیاه باز

 بازی چشم های تو رازی نگفتن یست                 راضی که نیستی به این بازگوی راز

 بنگرچگونه این غزلم ناتمام ماند                       فردا بیا و باز برایم غزل بساز        

      گناه دستان توست

                      و دستانم گناهکار

                               کمی که کنار بیایی

                                                 کار از کار گذشته است...

...هنوز نگذشته از خیالت

                        بگذار خیالاتی بماند

                                               دستم

                                                     در محال دستان تو

...امروز که امدی

               صورتم را با گلاب شستی

                                         ای کاش همیشه

                                                           پنجشنبه  بود ...      

...با این خیال که امشب

                  فراموشت می کنم

                                    به سراغم می ایی

                                                   رویای شبانه...

         به پایان من

                توکه سفید بپوشی

                                                                                                           قهوه ای روشن

                                        ببخشید

         تو که سرد نمی شوی

                                چه با چتر، چه با دست

                                        اصطکاک

و اتفاق افتادی میان دستانم                      که واژه ای شدی ازآسمان دستانم

میان ابری انگشت های من نامت              چکیده بردل کاغذ ، نشان دستانم

تو طرح یک غزل نوبرای د یروزم          وحال ثبت شدی ، ترجمان دستانم

صدای شعر سکوت لب و نگاه من است     گشود چشم تو اکنون زبان دستانم:

همیشه فاصله ای بین دست هامان چون      شعاع تیر قلم تا کمان دستانم

منی که باخته ام در میان دستانت              تو سر بلند از این امتحان دستانم

و تلخ واژه ی خوبی برای این پایان        میان قند تو و شوکران دستانم

به روی میز چای و نگاه شیرینت             و تو که سر بکشی استکان دستانم

چرا بسوزد  قلبت در آخر غزلم؟          به انجماد برس در میان دستانم!

 ۱: کره زمین در آغوشت

           مهم نیست کدام قاره

                                  کدام رنگ

                                          در آغوش توام

                                                        نصف النهار مبدا

۲: یادم باشد دستکشم را

                           فراموش نکنم

                                       می دانم که امروز نمی آیی

۳: اشکی از چشمت

                      فرو می ریزد

                              آبشار متولد می شود

۴: روح شاعر

          تکثیر می شود

                      در چاپ اول

۵: روح شاعر

             خاک می خورد

                         بعد از چاپ اول

 سه گانه ای برای تو : 

۱:هی من تکان می دهم

       ذهن را و دارو را

                   تو روی کاغذ نمی یایی

                                        چه در شعر   

                                                   چه در عکس

۲: همه عکس هایت قهوه ای شده اند

                       تقصیر من بود و

                                         داروی ثبوت

۳: در عکس سیاه و سفید

                           باز هم چشمانت قهوه ایست

                                                         روشن   

    در خواب تو را می بینم 

    که بیداری و نشستی وبه خوابهای خود  فکر می کنی

در خوابهایت می بینی

         مردی،راهی

     مرد راه را قدم می زند

این جاده به هیچ نمی رسد

راه می روی با مرد درون خواب

 مرد می ایستد ،می نشیند،می خوابد ،خواب می بیند :

    زنی،خانه ای، زن خانه ای را می کشد در تابلو

    در فکرش ، در خانه را که باز می کند

             مردی نشسته ، فکرش خواب . 

این برگها برای تو سیاه میشوند ... خارج از دفتر!

بدرود.