تبليغاتX
اُردی
برگهای خارج از دفتر
  چند هایکو برای تو 

                         بخوان: 

  ۱. چه لذتی دارد  

                     ترکه خوردن

                                   از جنس دستان تو

  ۲. تو هنوز شکوفه ای در ذهن من

                            تابستان گذشته

                                             تو را ندیده ام

  ۳. گاهی یک دیوار بینمان

                                رنگ فاصله

                                               اجری

  ۴. چند خانه خالی

                      نامت

              یک خانه سیاه

                                تا من تمام می شوی

  ۵. تمام جمله ی بعدی خیال است:

                                               تو میایی

            

                                                                 عکس از مرتضی ابراهیمی

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم دی 1385ساعت 3:59  توسط مرتضا ابراهیمی | 
سپید که بپوشی

می رقصی در دفتر

ببین:

 

مات نگاهت

مات شدم  

به شطرنجی دلهامان

سر بباز   پیاده من

دو خانه به جلو

سیاه است     یا سفید

سیاه در سیاه     سیاه

سیاه در سفید    سیاه

تو مقابلم

قابل نیستم من

برای تو

دست گرمی ست این بازی

دستانت گرم بود

بودن

یا     یادبودی برای من

یا     بودی

یا    رفتی

رفت شاهم    بی هیچ وزیر

و     زیر نگاهم

گاهی      گناهی

هی     باز تو پیروز شدی

و شاه من

محسور در نگاهت.

راستی  راست می گفت چشمانت

هوایی شدی تو

اگر تو هوایی

من آسم دارم !

پس نفس  نفس

عمیق از ته نفسم

شیطانیم    شاید   آتشم سرد شده

میان   ایسم ها   درجا

می زنم

در را  

تو رمانتیک وار    وارد شدم

گشودی در  را      گشاد است این لباس به تنم

من را با نگاهت چه کار ؟

آرام     رام نشد اسبت

تو تاختی   

به کیش    من

مات شدم...

راستی باز

برگشتیم

به حرکت    اول.

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم دی 1385ساعت 1:28  توسط مرتضا ابراهیمی | 
این بار سپید شدی

                        غزل بانو... 

 

   قسمت نشد رویارو شویم با رویا

یک واو مسیرت را عوض می کند 

این من آدم بود

یا خیال

رویای من.

مترسکی

وجب به وجب

می جویداین سیاه شوم را

بی آن که نگاهی به کلاهش اندازد.

مترسک

چشم ها به حاشیه

تا تو آمدی

هزار رنگ

دامنت

چین

چین چشمان من است

سبدی در دست

پر از خوبی

وسینه ای نداشته در کاههای کتم

پر از سوز

سوز سرما یا آفتاب یا...

سوزن نگاهت

دوخت چشمم را به راهت

راحت باش دلم

داد نمی توانی بزنی بی دهان

نه گریه .نه خنده

این ده  

درد دارد بی درمان   مترسک دارد بی دهان

هان   تو هر ظهر

کوزه به سر     سر به آفتاب  آب می آوردی

آمدی   آمد  بادی   ابری

ریشه کن کرد خورشید را

ریشه کردی درون دنیایم

باران  بارت را سنگین کرد

دو متر به جاده

مترسکی بود که می دید

کوه و کوزه را

تو میایی هر روز    از پشت کوهی

که هیچ های هویی ندارد.

یک  و  مسیرت را عوض می کند

گلم

دیدی باران گل کرد

زمین را  من را

گیسوانت را    گیوه هایت را

تو حال

گلی هستی   بی کوزه

و من

خیس

شاید

بی کلاغ...

 

                        

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم دی 1385ساعت 0:39  توسط مرتضا ابراهیمی | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
درباره وبلاگ

نوشته های پیشین
تیر 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
آذر 1386
آبان 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
پیوندها
سیاها..امیرحسین بهبهانی نیا
هیچ نامه.. علیرضا اکار
چای تلخ .. حسین علیزاده
گرافیک .. سایه ی روشن
عکاسی خبری .....حسن سربخشیان
سینما,فلسفه و...محمد محمودی
شعر معاصر ...محمد صادق خدامرادی
تا انتها حضور...مانوش
غربت واژه...رضا بهادر
ادبی...مرجان
ندای آزادی...مهناز
گلابی تلخ...آنسه
رویای سبز...فروغ
گرگ صابونی...مریم پالیزبان
قاصدک...علی
ایستگاه...سید وحید حسینی نامی
کاغذی مچاله...علی
کابوس واره...نشاط
دایره ی بازی... افشین هاشمی
برگی از دفتر گیلمردی دیگر...محمد رحمتی
تازه های ادبی...مجتبی
همرنگ چشم هایت سکوت میکنم...مریم اسدی
بی خوابی...مجید
برکه ی مهتاب...مهدی معارف
آب و کاشی
بینش نو ...حمید رضا واشقانی فراهانی
بدون عنوان...مصطفی داوری
محمد پورعبداله فرشبافی
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM