هجویه ای برای گذشته ...

                    بخوان 

                        و به دل نگیر

سرخ ست دستهات که مهمانیت شوم

مهمان نا برابر پنهانیت شوم

یعنی که هیچ / هیچ /یعنی که من شوی

در دستهای ملتهب خیس، زن شوی

زن تا خدا برای خودت دار می شود

در برگ های این غزل پرگار می شود

این بار مثنوی شدی ای دختر غزل

با قند بوسه ات/ در تلخیم تو حل

حق با تو بود کاش که تکرار می شدم

ازشاخه های خشک تو من دار می شدم

ای کاشکی که  سنگ نمی زد نگاه تو

دستان من شکسته شبی زیرراه تو

تنگ ست این طناب به دور صدای من

بشنو، ببین که می کشد تا انتهای من

گاهی نگاه کن که قربانیت شوم

با دشنه ای به دیس به مهمانیت شوم

حالا هوا برای تو باران گرفته است

شاید که شعر با نفست جان گرفته است

از تو نفس که می کشم /توهوا شدی

تنها کلید مبهم این ماجرا شدی

یک شب برای تو به خودم کام می کشم

از جوهر وجود خود آرام می کشم

حالا پر از هوا نشده سینه، های من

در دود، گاه محو شده این صدای من 

از بین دود ها به تو من دست داده ام

تا لایه های تنگ کفن دست داده ام

اینجا که من برای خود هی قبر می کنم

بر دستها بدون تو هی تیغ می زنم

                                                               عکس از مرتضا ابراهیمی