۱ : بارانیم

            کجاست چتر دستانت ... 

 ۲ : یادم باشد

               دستکشم را فراموش نکنم

                                             می دانم که امروز نمی آیی ...

 ۳ : غرق می شوم

                    چون کودکیم

                               میانه ی خاطرات

                                                جایی که اشک هایت آغاز می شود ...

 ۴ : کناره ی خیابان می رویم و می دانیم و نمی دانیم که چه قدر پیر شده ایم

      پیاپی قدم می زنیم کوچه های سرخ را و خیابان های فریاد را

      داد می زنیم و نمی زنیم بغضی را که فرو خورده ایم و هنوز تشنه ایم

      فریاد را طلب می کنیم به شکل باران یا ابری یا رعدی یا برق می کشد نگاهت در شرم

      به هجو که می رسد کلمات تکرار می کنم تو را در جمله ی بعد یا حرفی ماقبل آخر

     به آخر این شعر نزدیک می شوم و از تو شاید دور ...

 ۵ : فردا دوباره باز تو تکرار می شوی

      من متهم به عشق / تو دار می شوی

      من تا شروع صبح برای تو خوانده ام

     وقتی دوباره باز تو بیدار می شوی

     فرجام من غزل / تمام گناه من

     این خاطرات لعنتی / تو یار می شوی ...

                                                                                  عکس از مرتضا ابراهیمی